آهنگ میگه  "چی میشه رد بشی از کوچه مون ی نگاهی کنی ابرو کمون تقصیر دل چیه آرزو ش این شده... "

داریم از خیابون محبوب من رد میشیم پر درخت های چنار سر بهم آورده 

دست به ابرو م میکشم ، با خودم فکر میکنم خیلی وقت بود کلمه ابرو کمون رو نشنیده بودم

یک کناری پارک می‌کنه و نگام می‌کنه ، غم تو چشماش ناراحتم می‌کنه ولی هیولای درونم نمی‌ذاره خوب باشم

" جای بد بودن با این دل دیونه میدونی مهربون باش ، فکر نمی کنم دلت سنگ باشه "

نزدیک که بزنم زیر گریه، ازش میترسم. از دوست داشتن او و هر آدم جدید دیگه ای 

میل به فرار و گریز در من تبدیل به توفان ویران گری شده که خودم را قبل هرچیزی بهم می‌ریزه